អ្នកមិនមែនខ្ជិលរៀនទេ។

ភ្ញាក់ភ្នែកឡើងមក រោងជាងក៏ហៅរួចហើយ។ ម៉ាស៊ីនជាប់ក្រដាស។ ជាងផ្ញើសារសុំឈប់ភ្លាមៗ។ ភ្ញៀវប្រញាប់ឱ្យផ្ទាំងសញ្ញារួចមុនថ្ងៃសម្ភោធ។ ងើបមុខឡើងវិញ ក៏ងងឹតបាត់ទៅហើយ។ សៀវភៅដែលទិញកាលបីខែមុន នៅតែដេកនៅជ្រុងតុនោះដដែល មិនទាន់ហួសទំព័រទីដប់ផង។

បញ្ហាមិនមែននៅត្រង់សៀវភៅទេ។ បញ្ហាគឺថា ការឈប់រៀន មិនមែនជាការឈរនៅមួយកន្លែងឡើយ។

រួចថ្ងៃមួយ រោងជាងតូចជាងអ្នក — ម៉ាស៊ីនតិចជាង ជាងតិចជាង បើកក្រោយអ្នកប៉ុន្មានឆ្នាំ — ដណ្ដើមយកអតិថិជនធំជាងគេរបស់អ្នកបាត់។ គុណភាពរបស់អ្នកមិនចាញ់គេ។ តម្លៃរបស់អ្នកក៏មិនខ្ពស់ជាងគេប៉ុន្មាន។ ប៉ុន្តែភ្ញៀវចាកចេញ។ ហើយអ្នកពន្យល់មិនកើតថាហេតុអ្វី។

គ្មាននរណាធ្លាក់ក្រោយគេក្នុងមួយថ្ងៃទេ។ គេធ្លាក់ក្រោយបន្តិចម្ដងៗ ថ្ងៃមួយបន្តិច រហូតដល់ពេលបែរមកក្រោយវិញ គម្លាតវាឆ្ងាយពេកមិនអាចដេញតាមទាន់ទៀតហើយ។

ពួកយើងក៏កំពុងដំណើរការរោងជាងបោះពុម្ព និងផ្សាយពាណិជ្ជកម្មមួយនៅភ្នំពេញដែរ។ អត្ថបទនេះសរសេរចេញពីកន្លែងកំពុងបើកម៉ាស៊ីន មិនមែនចេញពីសៀវភៅដាក់ខ្នើយដេកទេ។ វាមិនសន្យាលទ្ធផលជាមួយអ្នក ហើយក៏មិនមែនជារូបមន្តត្រឹមត្រូវសម្រាប់គ្រប់វិស័យដែរ។ វាផ្ដល់ឱ្យអ្នកពីរយ៉ាង៖ ក្របខណ្ឌប្រាំមួយជំហានដែលពួកយើងកំពុងប្រើ ដើម្បីប្រែក្លាយអ្វីដែលអានបាន ទៅជាអ្វីដែលធ្វើបាន និងចំណុចពេលវេលាមួយ តូចរហូតដល់អ្នករកលេសមិនចេញ។

ការរៀនសូត្រជាបន្តបន្ទាប់សម្រាប់ម្ចាស់អាជីវកម្ម មិនចាប់ផ្ដើមដោយវគ្គសិក្សាថ្លៃៗទេ។ វាចាប់ផ្ដើមពីចន្លោះទំនេរតូចជាងគេក្នុងមួយថ្ងៃរបស់អ្នក។

> សេចក្ដីសង្ខេបរហ័ស — ៦ ជំហានប្រែចំណេះដឹងទៅជាសកម្មភាព > 1. រៀនរឿងថ្មីមួយរៀងរាល់ថ្ងៃ។ > 2. កត់ត្រាចំណុចសំខាន់ៗដែលបានរៀន។ > 3. ជ្រើសរើសចំណេះដឹងឱ្យស្របនឹងគោលដៅ។ > 4. យកទៅអនុវត្តភ្លាមក្នុងការងារពិត។ > 5. វាស់វែងលទ្ធផល ហើយកែតម្រូវ។ > 6. ចែករំលែកចំណេះដឹងដល់ក្រុមការងារ ដើម្បីរីកចម្រើនជាមួយគ្នា។

ការឈប់រៀនមិនមែនជាការឈរនៅមួយកន្លែង — អ្នកកំពុងធ្លាក់ក្រោយរាល់ថ្ងៃ

ព្រឹកនេះមានរបស់បួនយ៉ាងទើបតែរើទៅមុខបន្តិច នៅជុំវិញអាជីវកម្មរបស់អ្នក។

បច្ចេកវិទ្យារើ។ ទីផ្សាររើ។ តម្រូវការអតិថិជនរើ។ របៀបដែលមនុស្សធ្វើការជាមួយគ្នាក៏រើដែរ។

គ្មានរបស់ណាមួយប្រាប់ជាមុនទេ។ ពួកវាមិនផ្ញើសំបុត្រ មិនទូរស័ព្ទមក ហើយក៏មិនរង់ចាំឱ្យអ្នករួចរាល់ពីភាពរវល់ដែរ។

ដូច្នេះទើបមានរឿងនេះ៖ ដើមទុនចំណេះដឹងគ្រប់គ្រាន់ឱ្យអ្នកដោះស្រាយគ្រប់បញ្ហាថ្ងៃនេះ អាចមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បញ្ហាថ្ងៃស្អែក។ មិនមែនអ្នកខ្សោយជាងមុនទេ។ គឺបញ្ហាវាប្រែប្រួលទៅហើយ។

ហើយពាក្យថា «បន្តិចម្ដងៗ» នេះហើយ ដែលគួរឱ្យខ្លាចជាងគេ។

វាមិនមកដោយការដួលរលំមួយរំពេចទេ។ គ្មានថ្ងៃណាដែលចំណូលធ្លាក់ពាក់កណ្ដាល ដើម្បីឱ្យអ្នកភ្ញាក់ខ្លួនឡើយ។ វាមកតាមថ្ងៃ។ ភ្ញៀវធ្លាប់មកម្នាក់ រាងស្រាលទៅ។ សំណើតម្លៃមួយផ្ញើទៅ រួចស្ងាត់។ ពាក្យរអ៊ូថាថ្លៃមួយ ដែលអ្នកយល់មិនកើត — ព្រោះតម្លៃនោះពីរឆ្នាំមកនៅដដែល គុណភាពនោះពីរឆ្នាំមកនៅដដែល មនុស្សនោះពីរឆ្នាំមកក៏នៅដដែល។

អ្នកមិនបានធ្វើខុសត្រង់ណាទេ។ នោះហើយជាចំណុចដែលឈឺចាប់ជាងគេ។

អ្នកមិនធ្លាក់ក្រោយព្រោះធ្វើខុសទេ។ អ្នកធ្លាក់ក្រោយព្រោះធ្វើដដែលៗ។

ក្នុងវិជ្ជាជីវៈរបស់ខ្លួន ពួកយើងឃើញច្បាស់។ ម្ចាស់សហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យមនៅកម្ពុជា កំពុងប្ដូររបៀបជ្រើសរើសរោងពុម្ព។ សំណួរដែលគេសួរបានប្រែប្រួល។ របស់ដែលគេយកមកប្រៀបធៀបបានប្រែប្រួល។ អ្វីដែលគេចាត់ទុកថាសមនឹងលុយ ក៏ប្រែប្រួលដែរ។ អ្នកណានៅតែលក់តាមបែបចាស់ ក៏នៅតែលក់បានដែរ — គ្រាន់តែតិចទៅៗ ហើយមិនដឹងថាហេតុអ្វីបានតិច។

ប៉ុន្តែដំណឹងល្អស្ថិតនៅក្នុងរបៀបដែលគម្លាតនោះកកើតឡើងនេះឯង។

គម្លាតកកើតឡើងតាមថ្ងៃ ដូច្នេះក៏អាចបង្រួមបានតាមថ្ងៃដែរ។

មិនចាំបាច់កែទម្រង់ធំទេ។ មិនចាំបាច់បិទរោងជាងទៅរៀនបីខែទេ។ គ្រាន់តែថ្ងៃនេះអ្នកដឹងបន្ថែមរឿងមួយ ដែលម្សិលមិញមិនទាន់ដឹង។ ការនោះស្ថិតក្នុងដៃអ្នក — ហើយស្ថិតក្នុងថ្ងៃនេះ។

រសៀលមួយនៅ CEO Club ភ្នំពេញ៖ យកអ្វីចេញពីបន្ទប់រៀន?

ថ្ងៃរៀននោះនៅ CEO Master Club / CEO Institute ភ្នំពេញ។

ដល់ម៉ោង អ្នកទាំងអស់គ្នាបែកគ្នាចេញទៅតំបន់អាងហែលទឹក។ អ្នកខ្លះទៅឡាន អ្នកខ្លះឈរថតរូបជាមួយគ្នាមួយសន្លឹក។

មានមនុស្សពីរនាក់មិនត្រឡប់ទៅវិញភ្លាមទេ។ គេឈរនៅ អានលេខទូរស័ព្ទឱ្យគ្នាកត់ចូលទូរស័ព្ទ រួចណាត់គ្នាសប្ដាហ៍ក្រោយសាកល្បងរឿងមួយ។

គ្មាននរណាថតទុកខណៈនោះទេ។ ចំណែកខ្ញុំវិញ គិតថានោះទើបជាផ្នែកថ្លៃជាងគេនៃថ្ងៃរៀន។

បន្ទប់តែមួយ អ្នកនិយាយតែម្នាក់ ម៉ោងក៏ប៉ុណ្ណោះដូចគ្នា។ ប៉ុន្តែរបស់ដែលយកចេញពីទ្វារ គឺម្នាក់មួយបែប។

អ្នកខ្លះយកសៀវភៅកត់ត្រាមួយក្បាលមកវិញ។ អ្នកខ្លះយកការងារមួយដែលនឹងធ្វើនៅព្រឹកស្អែកមកវិញ។

សៀវភៅកត់ត្រា សប្ដាហ៍ក្រោយនៅតែដេកនៅកន្លែងដដែល។ ចំណែកការងារព្រឹកស្អែក សប្ដាហ៍ក្រោយមានលទ្ធផលឱ្យអង្គុយមើលឡើងវិញហើយ — បានឬមិនបាន ហេតុអ្វី។

នោះហើយជាកន្លែងដែលគម្លាតចាប់ផ្ដើមបើក។ មិនមែនរវាងអ្នករៀន និងអ្នកមិនរៀនទេ។ គឺរវាងមនុស្សពីរនាក់ដែលទៅរៀនដូចគ្នា។

ហើយវាពន្យល់អ្វីដែលពួកយើងឃើញនៅសហគមន៍សហគ្រិននៅទីនេះ៖ មិនមែនអ្នកដឹងច្រើនជាងគេជាអ្នកឈ្នះទេ។ ជាទូទៅគឺអ្នករៀនលឿន អនុវត្តបានល្អ រួចតស៊ូកែលម្អឱ្យបានយូរគ្រប់គ្រាន់ ទើបទទួលបានលទ្ធផលល្អ។

ស្ដាប់ទៅស្រាល ប៉ុន្តែវាដោះបន្ទុកមួយចេញបាន។ ការធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពចំណេះដឹង មិនមានន័យថាអ្នកត្រូវដឹងគ្រប់យ៉ាងទេ។ វាជាឥរិយាបថសកម្មក្នុងការរៀនសូត្រ — ដើម្បីធ្វើការឱ្យបានល្អជាងមុន សម្រេចចិត្តឱ្យបានត្រឹមត្រូវជាងមុន បង្កើតតម្លៃឱ្យបានច្រើនជាងមុន សម្រាប់អតិថិជន សម្រាប់អាជីវកម្ម និងសម្រាប់សហគមន៍។

ដូច្នេះបើសប្ដាហ៍នេះអ្នកទៅរៀននៅកន្លែងណាមួយ កុំវាស់ដោយចំនួនទំព័រដែលបានកត់។ សូមវាស់ដោយសំណួរមួយ៖ ព្រឹកស្អែកខ្លួនឯងនឹងប្ដូរការងារអ្វី?

អ្នកមិនចាំបាច់ជាមនុស្សពូកែជាងគេក្នុងបន្ទប់ទេ។ អ្នកគ្រាន់តែត្រូវជាមនុស្សដែលដើរចេញពីបន្ទប់ដោយមានការងារមួយត្រូវធ្វើ។

រៀន ៣០ នាទីរៀងរាល់ថ្ងៃ៖ លើសពី ១៨០ ម៉ោងក្នុងមួយឆ្នាំ

ប៉ុន្តែដើម្បីមានការងារមួយយកចេញពីបន្ទប់រៀន ជាដំបូងត្រូវមានចន្លោះទំនេរសម្រាប់រៀនសិន។ ហើយនេះជាចំណុចដែលគ្រប់គ្នារអ៊ូ។

អ្នកនិយាយថាគ្មានពេល។ ពួកយើងជឿអ្នក។

មានការគណនាមួយដែលអ្នកអាចផ្ទៀងផ្ទាត់ដោយខ្លួនឯងក្នុងដប់វិនាទី៖ ៣០ នាទីរៀងរាល់ថ្ងៃ ៣៦៥ ថ្ងៃ ចេញជាលើសពី ១៨០ ម៉ោង — ច្បាស់ជាង គឺ ១៨២ ម៉ោងកន្លះ។

លើសពី ១៨០ ម៉ោង ដើម្បីអាន ដើម្បីស្ដាប់ ដើម្បីសង្កេត ដើម្បីរៀនជំនាញថ្មីមួយ។ មិនចាំបាច់ឈប់ធ្វើការទេ។ មិនចាំបាច់ទៅរៀនពេញម៉ោងទេ។ មិនចាំបាច់រង់ចាំដល់ពេល «ក្រុមហ៊ុនរឹងមាំសិនទើបគិត» ទេ — ពេលនោះមិនដែលមកដល់ទេ រឿងនេះអ្នកដឹងច្បាស់ជាងនរណាទាំងអស់។

ដូច្នេះសំណួរមិនមែនថាអ្នកមាន ៣០ នាទីឬអត់ទេ។ សំណួរគឺថា ៣០ នាទីនោះកំពុងទៅណា។

ស្ទះចរាចរណ៍ពេលត្រឡប់ផ្ទះ។ អង្គុយរង់ចាំភ្ញៀវមកយកទំនិញ។ រុញទូរស័ព្ទដប់ប្រាំនាទីមុនដេក រួចដប់ប្រាំនាទីទៀត ព្រោះមិនទាន់ងងុយ។ កន្លះម៉ោងនោះនៅតែត្រូវចំណាយរៀងរាល់ថ្ងៃ ជាប់ជាប្រចាំ គ្មានថ្ងៃណាខកឡើយ។ គ្រាន់តែវាមិនបន្សល់ទុកអ្វីទាល់តែសោះ។

ចំណុចដែលមនុស្សច្រើនជំពប់ ស្ថិតនៅផ្នែកក្រោយ។ ពេលរំភើបឡើង ក៏រៀនប្រមូលផ្ដុំ — ចុះឈ្មោះបីវគ្គ បង្ហក់មើលវីដេអូមួយស៊េរីអស់ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃចុងសប្ដាហ៍ — រួចបីខែក្រោយមិនបើកមើលឡើងវិញម្ដងណាទេ។ បូកបញ្ចូលគ្នាក៏បានប៉ុន្មានដប់ម៉ោងដែរ តែស្ទើរតែមិននៅសល់អ្វីទេ។ ចំណេះដឹងមិនដំណើរការតាមបែបបញ្ចូលម្ដងរួចទុកចោលទេ។ វាត្រូវតែប៉ះពាល់ឱ្យបានញឹកញាប់គ្រប់គ្រាន់ យូរគ្រប់គ្រាន់ ទើបទាន់ក្លាយជាសមត្ថភាពឆ្លុះបញ្ចាំង នៅពេលដែលអ្នកត្រូវសម្រេចរឿងបន្ទាន់មួយ។

រៀនប្រមូលផ្ដុំ ផ្ដល់ឱ្យអ្នកនូវអារម្មណ៍ថាកំពុងរីកចម្រើន។ រៀនទៀងទាត់ទើបពិតជាបូកបញ្ចូលគ្នា។

រីកចម្រើនបន្តិចរៀងរាល់ថ្ងៃ។ យល់ដឹងច្រើនជាងមុនបន្តិចរៀងរាល់ថ្ងៃ។ ធ្វើបានល្អជាងម្សិលមិញបន្តិច។ មួយឆ្នាំក្រោយ មនុស្សជាច្រើននៅតែកំពុងពិភាក្សាថាត្រូវរៀន ចំណែកអ្នកបានប្ដូររបៀបធ្វើការរួចហើយ។

ក្របខណ្ឌម៉ោងណាក៏បាន ឱ្យតែថេរ។ កន្លះម៉ោងមុនរោងជាងបើកទ្វារ ពេលទឹកថ្នាំមិនទាន់ដាក់ចូលម៉ាស៊ីន ហើយមិនទាន់មាននរណាហៅ។ ឬកន្លះម៉ោងក្រោយបិទបញ្ជីចុងថ្ងៃ ពេលការងារទាំងអស់បានបិទហើយ។ ជ្រើសយកក្របខណ្ឌម៉ោងដែលគ្មាននរណាមានសិទ្ធិជ្រៀតចូល។

សូមបិទអត្ថបទនេះមួយនាទី។ បើកប្រតិទិនក្នុងទូរស័ព្ទ ដាក់ការរំលឹកឱ្យកើតឡើងជាប់រាល់ថ្ងៃ ដាក់ឈ្មោះវាថា «៣០ នាទីរបស់ខ្ញុំ»។ ធ្វើរួចហើយទើបអានបន្ត។

៦ ជំហានប្រែចំណេះដឹងទៅជាលទ្ធផលអាជីវកម្ម

មានក្របខណ្ឌម៉ោងហើយ ក៏ដល់ផ្នែកពិបាកជាង៖ ធ្វើអ្វីក្នុងកន្លះម៉ោងនោះ ហើយធ្វើអ្វីបន្ទាប់ពីកន្លះម៉ោងនោះ។

រៀនរួចហើយមិនធ្វើអ្វីសោះ គឺគ្រាន់តែជាយប់មួយដែលបានចំណាយអស់ទៅ។

ប្រាំមួយជំហានខាងក្រោមនេះជាខ្សែសង្វាក់ផលិតកម្មមួយ។ ជំហាននីមួយៗជាស្ថានីយ៍មួយ។ លុបស្ថានីយ៍ណា ចំណេះដឹងធ្លាក់ត្រង់នោះ។ នៅកន្លែងពួកយើង ស្ថានីយ៍ដែលធ្លាក់ច្រើនជាងគេពីរ គឺជំហានទី ៤ និងជំហានទី ៦។

ជំហានទី ១៖ រៀនរឿងថ្មីមួយរៀងរាល់ថ្ងៃ

តែមួយរឿងទេ។ តូចគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើបាន សូម្បីក្នុងថ្ងៃរវល់ជាងគេ។ របៀបឆ្លើយមួយពេលភ្ញៀវរអ៊ូថាថ្លៃ។ សកម្មភាពមួយដែលបង្រួមដំណាក់កាលពិនិត្យឯកសារមុនបោះពុម្ព។ មិនមែនមួយជំពូកសៀវភៅទេ។ មិនមែនមួយវគ្គសិក្សាទេ។

មានមនុស្សតិចណាស់ក្នុងវិស័យនេះដែលអាចលះបង់ ១៨០ ម៉ោងជាប់គ្នាតែម្ដង។ ប៉ុន្តែស្ទើរតែគ្រប់គ្នាមានសាមសិបនាទី។

ជំហានទី ២៖ កត់ត្រាចំណុចសំខាន់ៗដែលបានរៀន

មិនកត់ សប្ដាហ៍ក្រោយក៏មិននៅសល់។ ក្បាលអ្នកគ្រប់គ្រងរៀងរាល់ថ្ងៃត្រូវបែងចែកឱ្យការងារពីរបីដប់មុខ។ របស់អ្វីដែលមិននៅលើក្រដាស ឬក្នុងទូរស័ព្ទ សុទ្ធតែហួតបាត់។ កត់បីបន្ទាត់ក៏បាន។ ឱ្យតែកត់។

ជំហានទី ៣៖ ជ្រើសរើសចំណេះដឹងឱ្យស្របនឹងគោលដៅ

រៀនច្រើនពេកក៏ឆ្អែតដែរ។ ក្នុងមួយត្រីមាស អ្នកមានគោលដៅពិតប្រាកដតែមួយឬពីរ។ អ្វីដែលមិនបម្រើគោលដៅត្រីមាសនេះ ត្រូវទុកសិន — កុំបង្ខំខ្លួនឯងលេបឱ្យអស់ រួចរំលាយមិនបានអ្វីសោះ។

ជំហានទី ៤៖ យកទៅអនុវត្តភ្លាមក្នុងការងារពិត

ស្ថានីយ៍ធ្លាក់ទីមួយ។ កិច្ចព្រមព្រៀងនៅកន្លែងពួកយើងគឺ៖ សាកល្បងភ្លាមក្នុងសប្ដាហ៍នោះ មិនទុកដល់ខែក្រោយទេ។ មិនមែនព្រោះមានរូបមន្តណាបង្ខំឱ្យធ្វើដូច្នេះទេ តែព្រោះទុកយូរ អារម្មណ៍ «ចង់សាកល្បង» ត្រជាក់បាត់ ហើយការងារថ្មីក៏ជ្រៀតឡើងមុខវិញ។

រៀនហើយមិនទាន់សាកល្បង ក៏នៅតែជាគំនិតរបស់អ្នកដទៃដដែល។ សាកល្បងរួចទើបក្លាយជារបស់ខ្លួន។

ជំហានទី ៥៖ វាស់វែងលទ្ធផល ហើយកែតម្រូវ

មិនវាស់ ក៏មិនដឹងថាខ្លួនកំពុងរីកចម្រើន ឬគ្រាន់តែកំពុងរវល់។ លេខបីដែលវាស់ងាយជាងគេក្នុងវិជ្ជាជីវៈរបស់ពួកយើងគឺ៖ រយៈពេលដំណើរការការបញ្ជាទិញមួយ អត្រាភ្ញៀវត្រឡប់មកវិញ និងចំនួនដងដែលត្រូវធ្វើផលិតផលឡើងវិញ។ សាកល្បងវិធីថ្មីរួច ក៏មើលលេខទាំងបីនោះក្រោយពីរបីសប្ដាហ៍ — ពួកវានិយាយពិតជាងអារម្មណ៍។ វិជ្ជាជីវៈរបស់អ្នកអាចត្រូវការលេខបីផ្សេង។ អ្វីដែលមិនប្រែប្រួលគឺត្រូវតែមានលេខសម្រាប់មើល។

ចំណេះដឹងមកពីសៀវភៅ វគ្គបណ្ដុះបណ្ដាល អ្នកជំនាញ មិត្តរួមការងារ អតិថិជន ដៃគូ — និងជាពិសេសបទពិសោធន៍ជាក់ស្ដែង។ ជោគជ័យនីមួយៗផ្ដល់មេរៀនមួយ។ កំហុសនីមួយៗក៏ផ្ដល់បទពិសោធន៍ដ៏មានតម្លៃដែរ ប៉ុន្តែលុះត្រាតែអ្នកព្រមមើលខ្លួនឯងឡើងវិញ ហើយផ្លាស់ប្ដូរ។ កំហុសមិនប្រែក្លាយជាមេរៀនដោយខ្លួនឯងទេ។ វាដេកស្ងៀមនៅទីនោះ រង់ចាំឱ្យអ្នកធ្វើម្ដងទៀត។

ជំហានទី ៦៖ ចែករំលែកចំណេះដឹងដល់ក្រុមការងារ ដើម្បីរីកចម្រើនជាមួយគ្នា

ស្ថានីយ៍ធ្លាក់ទីពីរ ហើយជាស្ថានីយ៍ថ្លៃជាងគេ។

អ្នករៀនបានវិធីធ្វើល្អមួយ។ អ្នករក្សាទុកក្នុងក្បាល។ ដូច្នេះក្រុមហ៊ុនក៏នៅតែពូកែស្មើនឹងមនុស្សម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ — ហើយមនុស្សម្នាក់នោះមិនមានសិទ្ធិឈប់ទេ។ អាជីវកម្មដែលពឹងផ្អែកលើម្ចាស់ ជាទូទៅមិនមែនព្រោះបុគ្គលិកខ្សោយទេ តែព្រោះរបស់ល្អមិនដែលចេញពីក្បាលម្ចាស់សោះ។

រៀនតែម្នាក់ឯង ធ្វើឱ្យអ្នកពូកែជាងមុន។ ចែករំលែកវិញ ធ្វើឱ្យអាជីវកម្មរឹងមាំជាងមុន។

ប្រាំមួយជំហាននេះមិនមែនជាបញ្ជីគូសម្ដងរួចហើយទេ។ វាជារង្វិលជុំមួយ៖ រៀន — កត់ — ជ្រើស — ធ្វើ — វាស់ — ចែករំលែក រួចអ្វីដែលវាស់បាន ក៏ក្លាយជារឿងគួររៀនសម្រាប់ជុំបន្ទាប់វិញ។ សប្ដាហ៍នេះអ្នកបង្វិលបានមួយជុំ ឬនៅតែឈរនៅស្ថានីយ៍ចាស់?

ពិដានរបស់អាជីវកម្ម គឺពិដានរបស់អ្នកដឹកនាំ

ជំហានទី ៦ នាំទៅដល់រឿងធំជាងនេះ គឺរឿងដែលម្ចាស់អាជីវកម្មគ្រប់រូបយឺតឬឆាប់ក៏ត្រូវប្រឈមមុខដែរ។

អាជីវកម្មកម្រនឹងធំជាងក្បាលរបស់អ្នកដឹកនាំវាណាស់។

អ្នកដឹងរឿងនោះនៅថ្ងៃដែលក្រុមហ៊ុនទាំងមូលឈរចាំអ្នក។ បុគ្គលិកចាំការអនុម័ត។ ការបញ្ជាទិញចាំការសម្រេច។ សំណួរមួយដែលអ្នកមិនធ្លាប់ជួបដេកនៅលើតុ ហើយយន្តការទាំងមូលឈប់ត្រង់កន្លែងដែលការយល់ដឹងរបស់អ្នកឈប់។

នោះមិនមែនកំហុសរបស់ក្រុមការងារទេ។ នោះជាពិដាន។

ពួកយើងរៀនរឿងនេះដោយបង់ថ្លៃសិក្សាពិតប្រាកដ។ BBParrot Hub មានបីម៉ាក៖ BBParrot (បោះពុម្ព – ផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម), BBAnts (សំណង់ – decor ពោលគឺការតុបតែងផ្ទៃក្នុង), Alvara (បណ្ដុះបណ្ដាល – marketing ពោលគឺទីផ្សារ)។ រាល់ពេលបើកសាខាថ្មីមួយ គឺជាពេលដែលអ្នកដឹកនាំត្រូវអង្គុយចុះធ្វើជាសិស្សឡើងវិញពីដើម។ ចេះបោះពុម្ព មិនមានន័យថាចេះសាងសង់ទេ។ ចេះសាងសង់ មិនមានន័យថាចេះបណ្ដុះបណ្ដាលទេ។ ហើយគ្មាននរណារៀនជំនួសខ្លួនឯងបានឡើយ។

ពិដានលើកឡើងបានប៉ុនណា ក្រុមការងារមានកន្លែងដកដង្ហើមប៉ុណ្ណោះ៖ កន្លែងសម្រាប់សាកល្បង សម្រាប់ខុស សម្រាប់ធំធាត់ សម្រាប់ឱ្យក្រុមហ៊ុនដំណើរការបាន ទោះពេលអ្នកអវត្តមានក៏ដោយ។

រឿងធ្វើជាគំរូ ងាយស្រួលជាងអ្វីដែលមនុស្សជាច្រើនគិត។ បុគ្គលិកជឿលើអ្វីដែលថៅកែធ្វើ មិនជឿលើអ្វីដែលថៅកែផ្ដាំទេ។ ព្រឹកថ្ងៃច័ន្ទ អ្នកនិយាយថា «ត្រូវរៀនសូត្រ ត្រូវកែលម្អ» ប៉ុន្តែពេញមួយឆ្នាំ ក្រុមមិនឃើញអ្នករៀនបន្ថែមអ្វីសោះ — គេអានចេញនូវសារពិតភ្លាម៖ រឿងនេះនិយាយលេងតែប៉ុណ្ណោះ។

ម៉ាស៊ីនបោះពុម្ព ទិញម្ដងក៏មាន។ ចំណែកទម្លាប់រៀន ត្រូវបង់ថ្លៃរៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយពេលវេលា។

វិធីធ្វើមិនចាំបាច់ស្មុគស្មាញទេ ជាពិសេសនៅកម្ពុជា ដែលម្ចាស់អាជីវកម្មណាក៏ខ្វះម៉ោងដែរ។ សាមសិបនាទីរៀងរាល់ថ្ងៃ រក្សាឱ្យបានគ្រប់ប្រាំចង្វាក់៖ រៀនរឿងមួយ ជ្រើសតាមគោលដៅត្រីមាសនេះ អនុវត្តចូលការងារមួយដែលកំពុងធ្វើ វាស់លទ្ធផល រួចរៀបរាប់ឡើងវិញឱ្យក្រុមស្ដាប់ក្នុងដប់នាទីដំបូងនៃកិច្ចប្រជុំ។ គ្មានទម្រង់បែបបទ។ គ្មានកម្មវិធីកុំព្យូទ័រ។ គ្រាន់តែត្រូវឱ្យវាកើតឡើងពិតប្រាកដ។

ក្រុមការងារដែលមានស្វ័យភាព មិនមកពីវគ្គសិក្សាមួយទេ។ វាមកពីអ្នកដឹកនាំដែលលើកពិដានឡើងជាបន្តបន្ទាប់ រួចទាញក្រុមទាំងមូលឡើងតាម។

ជោគជ័យរបស់ថ្ងៃម្សិលមិញ មិនធានាលទ្ធផលសម្រាប់ថ្ងៃស្អែកទេ។

ចាប់ផ្ដើមពី ៣០ នាទីយប់នេះ មិនមែនពីថ្ងៃច័ន្ទសប្ដាហ៍ក្រោយ

ថ្ងៃច័ន្ទសប្ដាហ៍ក្រោយ គឺជាកន្លែងឆ្ងាយណាស់។ គ្រប់គ្នាមានបញ្ជីមួយទុកនៅទីនោះ។ បញ្ជីនោះមិនដែលដើរដោយខ្លួនឯងបានទេ។

ដូច្នេះពួកយើងសុំពីអ្នកតែរឿងមួយ។ តែមួយរឿងទេ។

បើកប្រតិទិនចេញ។ ជ្រើសក្របខណ្ឌ ៣០ នាទីសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក។ សរសេរចូលក្នុងនោះមួយបន្ទាត់៖ រៀនអ្វី — អនុវត្តចូលការងារណា។

ចប់។ មិនចាំបាច់ទិញវគ្គសិក្សាទេ។ មិនចាំបាច់រង់ចាំឱ្យផុតរដូវមមាញឹកទេ។

ការណាត់ជួបជាមួយភ្ញៀវ អ្នកមិនពន្យារពេលទេ។ ការណាត់ជួបជាមួយខ្លួនឯង ក៏កុំពន្យារពេលដែរ។

សាមសិបនាទីនោះ បូកបញ្ចូលគ្នា គឺលើសពី ១៨០ ម៉ោងក្នុងមួយឆ្នាំ។ សូមអ្នកសាកគណនាមើល ថាមួយឆ្នាំកន្លងមក ខ្លួនឯងបានរៀនអស់ប៉ុន្មានម៉ោង។

ពួកយើងមិនសន្យាថាកន្លះម៉ោងនេះនឹងសង្គ្រោះអាជីវកម្មដែលកំពុងជួបការលំបាកទេ។ មានបញ្ហាខ្លះត្រូវដោះស្រាយដោយលំហូរសាច់ប្រាក់ ដោយធនធានមនុស្ស ដោយការសម្រេចចិត្តធំមួយ — មិនដោះស្រាយដោយការអានបន្ថែមទេ។ ប៉ុន្តែមិនទាន់ឃើញនរណាម្នាក់ ដែលទាំងរក្សាទម្លាប់រៀនរាល់ថ្ងៃបាន ទាំងធ្លាក់ក្រោយគេនោះទេ។

រួចនឹងដល់ថ្ងៃដែលអ្នកឃើញថាអ្វីដែលខ្លួនរៀន មានប្រយោជន៍ដល់បងប្អូននៅរោងជាង ហើយអ្នកយកវាមករៀបរាប់ដប់នាទីដំបូងនៃម៉ោងធ្វើការ។ នោះជាជំហានទី ៦។ វាមកដោយខ្លួនឯង នៅពេលប្រាំជំហានមុនបានឆ្លងកាត់រួច។ កុំបង្ខំវាចូលក្នុងថ្ងៃនេះ។

ពួកយើងរៀបរាប់ឡើងវិញនូវអ្វីដែលខ្លួនធ្វើបាន និងទាំងអ្វីដែលខ្លួនធ្វើខូចដែរ។ ទាំងពីររាប់ជាមេរៀនទាំងអស់។

អ្នកជ្រើសក្របខណ្ឌម៉ោងណា? ផ្ញើសារមកពួកយើងតាម info@bbparrot.com ឬ 0887 079 079 · 0977 079 079 — ពួកយើងអានទាំងអស់។

អ្នកដែលឈប់រៀន នឹងឈប់រីកចម្រើន។ អ្នកដែលមិនឈប់រៀន នឹងមិនឈប់បង្កើតឱកាសថ្មីៗសម្រាប់ខ្លួនឯងឡើយ។

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

រវល់ស្ទើរមិនងើបមុខ តើយកពេលណាមករៀន?

កុំទៅរកចន្លោះទំនេរក្នុងមួយថ្ងៃ។ គ្មានទេ។ សូមកាត់យកក្របខណ្ឌម៉ោងស្លាប់ថេរមួយ៖ មុនរោងជាងបើកទ្វារ ឬក្រោយបិទបញ្ជីចុងថ្ងៃ។ ក្របខណ្ឌតែមួយគត់ ធ្វើម្ដងហើយម្ដងទៀតរៀងរាល់ថ្ងៃ។ រីកចម្រើនបន្តិចរៀងរាល់ថ្ងៃ — គ្រាន់តែប៉ុណ្ណឹងក៏គ្រប់គ្រាន់ហើយ។

៣០ នាទីរៀងរាល់ថ្ងៃ ពិតជាមានឥទ្ធិពលអ្វីមែនទេ?

អ្នកបូកមើលដោយខ្លួនឯង៖ ៣០ នាទីរៀងរាល់ថ្ងៃ គឺលើសពី ១៨០ ម៉ោងនៃការរៀនក្នុងមួយឆ្នាំ។ គ្មាននរណាដណ្ដើមយកចំនួនម៉ោងនោះពីអ្នកបានទេ។ ហើយក៏គ្មាននរណារត់ប្រណាំងមួយសប្ដាហ៍រួចទទួលបានវាដែរ។ រៀនប្រមូលផ្ដុំមួយលើក រួចបោះបង់បីខែ លេខនោះស្មើសូន្យ។ ភាពទៀងទាត់ឈ្នះកម្លាំងខ្លាំង។

រៀនពីណាទើបចូលការងារបានលឿន?

សៀវភៅ វគ្គបណ្ដុះបណ្ដាល អ្នកជំនាញ មិត្តរួមការងារ អតិថិជន ដៃគូ — និងជាពិសេសបទពិសោធន៍ជាក់ស្ដែងរបស់អ្នកផ្ទាល់។ ប្រភពជិតជាងគេ ជាទូទៅត្រូវបានមើលរំលងច្រើនជាងគេ៖ ការបញ្ជាទិញសប្ដាហ៍មុនដែលធ្វើខូច ការហៅទូរស័ព្ទដែលភ្ញៀវបដិសេធ ការដឹកជញ្ជូនដែលយឺត។ អង្គុយឡើងវិញដប់ប្រាំនាទី សួរថា «ហេតុអ្វី» គឺបានរៀនរឿងមួយដែលគ្មានសៀវភៅណាសរសេរឱ្យអ្នកទេ។

ក្រុមហ៊ុនកំពុងរញ៉េរញ៉ៃ គួររៀនអ្វីមុនគេ?

ត្រឡប់ទៅជំហានទី ៣៖ ជ្រើសរើសចំណេះដឹងឱ្យស្របនឹងគោលដៅត្រីមាសនេះ ផ្នែកដែលនៅសល់ទុកសិន។ រួចយកជំហានទី ៥ មកផ្ទៀងផ្ទាត់ — វាស់រយៈពេលដំណើរការការបញ្ជាទិញមួយ អត្រាភ្ញៀវត្រឡប់មកវិញ និងចំនួនដងដែលត្រូវធ្វើផលិតផលឡើងវិញ។ លេខរើរបន្តិច គឺអ្នករៀនត្រូវកន្លែងហើយ។ លេខឈរនឹងបីខែ គឺរៀនខុសកន្លែង ត្រូវប្ដូរភ្លាម។

ធ្វើយ៉ាងណាឱ្យក្រុមទាំងមូលរៀនជាមួយគ្នា មិនមែនតែម្ចាស់ម្នាក់?

ជំហានទី ៦ — ចែករំលែកចំណេះដឹងដល់ក្រុមការងារ — មិនមែនជាជំហានបន្ទាប់បន្សំទេ វាជាជំហានបិទបញ្ជី។ ប៉ុន្តែលំដាប់មិនអាចដូរបានទេ៖ ខ្លួនឯងត្រូវធ្វើជាគំរូក្នុងការរៀនសូត្រ និងការផ្លាស់ប្ដូរជាមុនសិន។ បុគ្គលិកមិនធ្វើតាមអ្វីដែលថៅកែនិយាយទេ។ គេធ្វើតាមអ្វីដែលថៅកែធ្វើ។

ចង់ឱ្យក្រុមការងាររីកចម្រើន អ្នកដឹកនាំត្រូវរីកចម្រើនមុនគេ។

អំពីអ្នកនិពន្ធ

BBPARROT PRINTING ADVERTISING CO., LTD — បោះពុម្ព ផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម និងផ្ទាំងសញ្ញា LED នៅភ្នំពេញ ប្រទេសកម្ពុជា។ ពួកយើងមានរោងជាង មានក្រុមការងារ ធ្វើការរៀងរាល់ថ្ងៃជាមួយម្ចាស់សហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យមនៅកម្ពុជា។

ពួកយើងដំណើរការប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី BBParrot Hub ដែលមានបីម៉ាក៖ BBParrot (បោះពុម្ព – ផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម), BBAnts (សំណង់ – decor), Alvara (បណ្ដុះបណ្ដាល – marketing) និងចូលរួមសហគមន៍សហគ្រិន CEO Club នៅភ្នំពេញ — កន្លែងដែលមានរសៀលមួយបានរៀបរាប់ខាងលើ។

អ្វីដែលសរសេរក្នុងអត្ថបទនេះ ជាបទពិសោធន៍ដំណើរការរបស់ពួកយើង មិនមែនជាដំបូន្មានដែលអនុវត្តបានសម្រាប់គ្រប់គំរូអាជីវកម្មទេ។ សូមអ្នកពិចារណាតាមកាលៈទេសៈរបស់ខ្លួន។

ទំនាក់ទំនង៖ info@bbparrot.com · 0887 079 079 · 0977 079 079

*BBParrot Printing Advertising*

BBParrot

BBParrot

BBParrot

BBAnts

BBAnts

Alvara

BBParrot

BBAnts

Alvara

🌐

Alvara

🛒